ΚΕΙΜΕΝΑ
ΜΑΘΗΜΑ 35: Ο φιλόσοφος μπροστά στα δεινά της εξορίας
ΜΑΘΗΜΑ 49: Η Πορκία και ο Βρούτος
Α1. Να γράψετε στο τετράδιό σας τη μετάφραση των αποσπασμάτων:
Ο Ατίλιος Ρήγουλος, όταν έτρεπε σε φυγή τους Καρχηδονίους στην Αφρική, έγραψε
στη Σύγκλητο ότι είχε φύγει ο μισθωτός εργάτης του κι είχε εγκαταλειφθεί το χωράφι
του απ’ αυτόν• η Σύγκλητος αποφάσισε να αναλάβει το κράτος τη φροντίδα του
αγρού, επειδή ο Ρήγουλος απουσίαζε. Οι κόρες του Σκιπίωνα πήραν προίκα από το
δημόσιο ταμείο, επειδή ο πατέρας (τους) δεν είχε αφήσει τίποτα σε εκείνες.
Η Πορκία, η σύζυγος του Βρούτου, όταν έμαθε το σχέδιο του άντρα της να
δολοφονήσει τον Καίσαρα*, ζήτησε ένα μαχαιράκι μανικιουρίστα τάχα για να κόψει
τα νύχια της και αυτοτραυματίστηκε μ’ αυτό, καθώς της γλίστρησε δήθεν τυχαία.
΄Επειτα ο Βρούτος, αφού κλήθηκε στην κρεβατοκάμαρά (της) από τα ξεφωνητά των
υπηρετριών, ήρθε για να τη μαλώσει, γιατί τάχα** είχε κλέψει την τέχνη του
μανικιουρίστα.
*ή: για τη δολοφονία του Καίσαρα
**ή: κατά τη γνώμη του
Μονάδες 20
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ
Β1.
1. γ
2. α
3. β
4. α
5. β
Μονάδες 10
1. ε
2. ζ
3. α
4. γ
5. δ
Μονάδες 10
Γ1.
senatus
rura
earum
dotium
illa
aequius, aequissimum
popule
virorum
cultello tonsorio
ancillae
certe
talia consilia
Μονάδες 15
Γ2α.
elapso: elabi
vocatus: vocari
molientem: moliri
Μονάδες 6
Γ2β.
scribendi
discedamus
absens
acceptum
conferto
exegimus
interficiet
vulnerabatis
venissent
Μονάδες 9
Δ1α. Να αναγνωρίσετε συντακτικά τους παρακάτω όρους:
ab eo: είναι εμπρόθετος προσδιορισμός του ποιητικού αιτίου (έμψυχο) στο
desertum esse.
curari: είναι τελικό απαρέμφατο που λειτουργεί ως υποκείμενο στο απρόσωπο
ρήμα placuit (αναγκαστική ετεροπροσωπία).
semper: είναι επιρρηματικός προσδιορισμός που δηλώνει χρόνο στο ρήμα
exigeret.
uxor: είναι ονοματικός ομοιόπτωτος προσδιορισμός, παράθεση στο Porcia.
temerarium: είναι ονοματικός ομοιόπτωτος επιθετικός προσδιορισμός στο
factum.
amoris: είναι ονοματικός ετερόπτωτος προσδιορισμός, γενική αντικειμενική στο
indicium.
Μονάδες 12
Δ1β.
Romae,
Athenis,
Carthagine.
Μονάδες 3
Δ2α.
Δευτερεύουσα επιρρηματική χρονική πρόταση, που λειτουργεί ως επιρρηματικός
προσδιορισμός του χρόνου στο ρήμα poposcit της κύριας πρότασης. Εισάγεται με τον
ιστορικό ή διηγηματικό σύνδεσμο cum, που χρησιμοποιείται για τις διηγήσεις του
παρελθόντος και υπογραμμίζει τη βαθύτερη σχέση της δευτερεύουσας με την κύρια
δημιουργώντας μια σχέση αιτίου – αιτιατού ανάμεσά τους. Εκφέρεται με υποτακτική,
που κάνει φανερό τον ρόλο του υποκειμενικού στοιχείου. Συγκεκριμένα, με
υποτακτική υπερσυντελίκου (cognovisset), γιατί εξαρτάται από ρήμα ιστορικού
επιμέλεια: Ζωή Χαραλαμπάκη
